پس لازم است ظواهر برخى آيات را كه با مبانى عقلى ناسازگار است تأويل نمود و آنها را طورى تفسير كرد كه لفظ بر آن قابل حمل باشد و ذوق سليم آن‌را قبول كند مثلا كلمه دست را بايستى به قدرت ، چشم و گوش را به علم و دانش ، وجه را به تجلى و ظهور ، استوا بر عرش را به استيلا و تسلط و رؤيت خدا را به ديدن به چشم دل حمل كرد چنان كه سيره مفسرين و علماى معانى و بيان اين‌چنين است . بالاخره ما اگرچه در موضوع تأويل ، با وهابيها مخالفيم و در موقع ضرورت به آن متوسل مىشويم اما در مسئله عينيت ذات و صفات كه ميان اشاعره و معتزله اختلاف آراء است با آنها متفق هستيم چون هم شيعه و هم وهابيها اين مسئله را با سكوت برگزار كرده‌اند و اين از مسائل مشكل كلامى است و پيامبران و ائمه نيز درباره آن سكوت كرده‌اند على عليه السّلام در حديثى مىفرمايد : « تفكروا فى خلق اللّه و لا تفكروا فى ذات اللّه » « 1 » يعنى : در پديده‌ها و آفريده‌هاى الهى بيانديشيد و از تفكر در حقيقت خدا بپرهيزيد .

--> ( 1 ) . رجوع كنيد به تفسير ابن ابى حاتم : 7 / 2219 ح 12111 ، تفسير سمرقندى : 1 / 299 ، الجامع الصغير جلال الدين سيوطى : 1 / 514 ح 3345 و 3347 و 3349 ، و ليكن با لفظ ( و لا تفكروا فى اللّه فتهلكوا : به ذات خداوند فكر نكنيد كه هلاك مىشويد ) ، كنز العمّال : 3 / 106 ح 5704 و 5708 و 5714 ، فيض القدير شرح الجامع الصغير مناوى : 3 / 345 و 347 ، كشف الخفاء عجلونى : 1 / 311 ح 1005 ، تفسير ابن كثير : 4 / 411 ، الدر المنثور : 2 / 110 و : 6 / 130 ، مجمع الزوائد : 1 / 81 ، اتحاف السادة المتقين : 1 / 162 و : 6 / 536 ، ذيل تاريخ بغداد : 3 / 147 ، الثمر الدانى : آبى ازهرى : 10 ، فتح البارى : 13 / 323 ، العرش ابن ابى شيبه : 59 ح 16 ، المعجم الاوسط : 6 / 250 .